replika telefon ve varlık hiclik44

replika telefon ve varlık hiclik44 sizlere bugünde elimizdn gelen gayreti gösterdik ve replika telefon dediki hız deneyimine yol açmaya daha elverişli conimır Özellikle de birlikle çalışma: birçok kişi, dayanışma içinde a>Tiı nesne ürerimleçıılışııkeıı kentlisini üçüncü kişi tarafından yakalanmış olarak du>mmsa-dıpmb, imal edilen ne.snennı bizatihi anlamı, tıpkı bir bize gönderircesme çalışın lophıluga gündem. Yerine getirdiğim ve gerçekleştirilen kurma işleminin belirlediği d-ıvranış, ancak yanımdakinin belli bir davranışıyla önceleniyor ve bunu bir başka emekçinin belli bir davranışı izliyorsa anlam taşır. Bunun sonucunda iıhakoLıyca ulaşıl.ıbılen bir “biz” formu ortaya çıkar, çünkü nesnenin kendisinin gemkirlıgı ve terslik katsayısı olarak potansiyelleri emekçilerin nesne-bizme gönderir, Dolayısıyla kendimizi, “yaratılacak” maddi bir nesne içinde biz vastıyla vakalananlar olarak tluyum.sanz. Maddilik, dayanışma halindeki cemaatimizin zenne muhıiınü basar ve biz kendimize, aletlerin araçsal ve teknik bir dûzenlen-ınoi olarak görünürüz, btı tlıizcnlenmc içinde herkesin bir amaç tarafından belirlenen kendi yen vaitlır, Ama bazı dürümlar hizin belirişıne ampirik yönden böylece daha elverişli gibi görünseler de şunu gözden kaçırmamak gerekir; insanin kr durumu başkalarının otiasındaki angajman olduğundan, her durum liçûntûkışi fıelınlıgı ,ııula biz olarak duyumsanır. Sokakta yalnızca sırtını gördü-{üm bu adamın arkasııul.ın yürüyorsam, onunla aramda lasavvaır edilebilecek >dtnık\c pıatık ilişkilerin en azı vardır. Bununla birlikte bir üçüncü kişinin banaam için yeıerlidir: biz bir temmuz sabahı birbirimizin peşi siraBi^^'^ gını arşınlıyoruz. Farklı kendi-içinlerin bir bakış aracılığıyla b: içnıj^, bilecekleri bir bakış açısı her zaman vardır. Karşılık olarak, kendi i'ide dışarıdan bütünlenmiş olarak duyumsayabilmemiz Kİn, bakış„ı(,^‘i" \-aroluşumun kökensel olgusunun somut tezahüründen ibaret olmas-^^ dolayısıyla bir bakışın her türlü tekil görünmesi dışında t<encluTn başl^jj, rolan olarak duyumsarken olduğu gibi, somut bir bakışın bizi dondurma^"^ lip geçmesi zorunlu değildir. Herhangi bir bireyler çoğulluğunun-insanj^ lan kısmının tamamına ya da bir kısmına nispeten ve bu insanlar isier'^ komiğiyle” mevcut olsunlar, ister gerçek ama namevcut olsunlar-biş ot N-umsanması için bütünlûğü-bozulmuş-bütünlük olan “insanlığın" vardj terlidir. Nitekim üçüncü kişinin mevcudiyetinde ya da naınevcudiyeıiıiıİ! mi her zaman salt kendilik olarak ya da bir bizle bütünleşen olarak bı rim. Bu bizi bazı özel “biz’lere, özellikle de “sınıf bilinci” diye adlandınlı ulaştınr. Sınıf bilinci elbette geneldekinden daha belirgin bir biçimden kolektif bir durum vesilesiyle özel bir bizi üstlenmedir. Burada bu dunı®j lamak bizim açımızdan fazla önem taşımıyor; bizi ilgilendiren yalnızca deki bizin yapısıdır. Eğer bir toplum, ekonomik ve siyası yapısıyla e:ı ile ezen sınıflar halinde bölünürse, ezen sınıfların dummu ezilmiş sini! lerini gözleyen ve özgürlüğüyle onları aşan devamlı bir üçüncü kışı ım^ Ezilen topluluğu sınıf halinde oluşturacak şey, hiçbir biçimde çalışmli nm ağırlığı, yaşam düzeyinin düşüklüğü ya da çekilen ızdıraplardolıliiî ten de, emekçi topluluk -şeylerin terslik katsayısı ne olursa olsun-kerl larına doğru dünya-içi nesneleri aşan olarak duyumsadığı ölçüde, eı ^ nışmacılığı -bunu bir sonraki paragrafta göreceğiz- bu eı biz” halinde oluşturabilir; yaşam düzeyi tümüyle görece ve biçimde değerlendirilecek şeydir (bu düzeye manız kalınabilir yıubt'^ lebilir ya da ortak bir ideal adına onun hak talebinde 1 raplan eğer kendilikleri idinde düşünürsek, bunların ızdtrapç'cki’H araya getirmekten çok yalıtma etkisi vardır, bunlar genellikle çaib®! 1ar, Nihayet ezilen topluluk mensuplarının kendi koşullarının nıflarm yararlandıkları ayrıcalıklar arasında yapılabilecek bit durumda bir
k^n.-lıklara ya da tikel umutsuzluklara yol açacaktır hunlaı. hırl.:;,iımH- v<- l,ulo liK'vı herkesçe üstlenilir kılma imkânına sahip değildirler Ama bu (m-|lıkleı m ı.ı ,n.ımı. e:ıicn sınıfın halım oluşturduğu ölçüde, sadece manız kalmııuş ya da ka bul edilmiş değildir, Bununla birlikte, kökende, ezilen sınıl laıalından ezen miiiI ehvic JdVütı/mış olarak kavrandığını söylemek de aynı şekilde balalı olur, leisı-;,c.baskıya ilişkin bir teoriyi oluşturmak ve yaymak için çok zaman y.eıeku Ve İni tfonnın yalnızca açıklayıcı bir değen olacakiır Birinci ol)/u, ezilen loplıılu^'.ı.m biekı mensııplanyla temel çatışmalara (aşk, nefret, çıkar çekişmeleri, vb.) anga|e olan üyesinin, sıradan kışı olarak kendi ktrşulunu ve topluluğun öteki mensupla-nnın koşullannı, kendinden kurtulan bilinçler iarafmdan bakılan ve düşünülen obnk bvramasıdır. “Efendi”, “feodal senyör”, “bur)uva" ya da “kapıialısr yalnız-komuta eden guçlüler olarak değil, bunlann yanı sıra ve her şeyden önce uçun-c» fcijik’'olarak, yani ezilen cemaatin dışında olan ve bu ezilen cemaatın kendisi :cin varolduğu gûçlû/er olarak belirirler. $u halde ezilen sınıfın gerçekliği güçtüler onların özgürlüğü içinde varolacaktır. Onlar ezilen sınıfı bakışlanyla hayata jeçınrler. Benim sınıfsal durumum ile öteki ezilmişlerin durumlannın özdeşliği, onlar için ve onlar aracılığıyla keşfedilir; ben, onlar için, başkalarıyla birlikte or-zjtlûdumm halinde varolurum ve benim ölû-ımkânlar olarak mümkün olanla--jnbaşkalanmn mümkün olanlarıyla kesin bir şekilde eşdeğerdir, ben onlar için irremekçi)im ve onlann bakış-başkası olarak görünmesinde ve bu gorunmeyle-îrkı kendimi başkalan arasında bir emekçi gibi duyums-ınm. Bu demektir kı 'nutiTİeştigim fe ya da dışarıdaki “sınırı üçüncü kışının bakışında keşfedenm, vrba derken üstlendiğim şey de işte bu kolektif yabancılaşmadır Bu bakış açı-ffldnüçüncü kişinin ayncalıklan ve “bizler’m sırtımızdaki yükler, “bızler'm sc-üeD ilk başta yalnızca bir imlem değeri taşırlar; uçııncu kışının bize kıvasla ba-Sıriizlıgınumlerler;yabancılaşmamızı bize daha belirgin bir biçimde gostenrlcr, bunlara bir o bdar katlamidığı için, özellikle çaba ve yorgunluğumuzun ıçdı-’i'mhiro hdarçektiğimiz için, maruz kalınan bu ızdırap içinde şeyler-hüıun-^fc^j-içinde-angajeolan-şey-olarak-bakılan-varlıgımı du>'umsanm. Izdırahımdan. leiımden.yani dünyanın hasımlığından itibaren, toplumsal durumumun ol-alhgından itibaren üçüncü kişi tarafından başkalarıyla birlikte kolektif bir bı-biTanınm, Dünyanın hasımlığı ne olursa olsun, üçüncü kişi olmasaydı imi utbya erişen aşkmiık olarak kavrayacaktım; üçüncü kişinin ortaya çık
ni, ezen sınıfın ondan edindiği bilgide bulur ve ezilen kişide suu| ı ya çıkması da bir nesne-bizi utanç içinde üstlenmesine tekabül ^ paragrafta, ezen sınıfın bir mensubu için “sınıf bilinci”nin ne olabil,.,^ cegiz. Her türlü şıkta burada bizim için önemli olan ve seçtiğimiz or,y terince gösterdiği şey, nesne-biz deneyiminin başkası-içirı-varlık den^,, sayması ve aslında bu deneyimin daha karmaşık bir kipliğinden olmamasıdır. Dolayısıyla bu deneyim, özel durum vasfıyla dahaönr^', melerimizin çerçevesine girmektedir. Bu deneyim esasen kendi hrd, parçalanma gücünü barındım, çünkü utançla duyumsanır ve kendı-K], kişi karşısında kendiliğini talep ettiği ve bu kez kendisi üçüncü 1 da biz de çöker. Zaten kendiliğin bu bireysel talebi nesne-bizi yokeı%,'^ kün yollanndan yalnızca bir tanesidir. Bizin, örneğin sınıf bilınd gibi biçimde yapılanan bazı dummlardaki üstlenilişi, kendiliğin bireysel den üstlenilmesiyle bizden kurtulma projesini değil, nesnelikaradıgvi j ze dönüştürerek bizi bütünüyle kurtarma projesini içerir. Temelde, limlenen bakanı bakılana dönüştürme projesinin bir türü söz konurji-j bu, başkası-içinin iki büyük temel tavnnın birinden ötekine, sıradıV:-* Nitekim ezilen sınıf, ancak ezen sınıf karşısında ve onun aleyhine kez kendisi ezen sınıfı “nesne-onlar”a dönüştürmek sureliyle ke:.::_; şeklinde olumlayabilir. Ne var ki, sınıfa nesnel olarak angaje ok e; e nüştürme projesi aracılığıyla bütün sınıfı bu projenin içine sûnikic::^,;': Bu anlamda, başkası-için-nesne-varlık deneyimimin, beni benım-ıii-; nesne-varlık deneyimine göndermesinde olduğu gibi, nesne-bi: de'i?c ne-biz deneyimine gönderir. Aynı biçimde, “kalabalık psıkolojk lan şeyde de aşkın özel bir formu olan kolektif hayTanlıklan iBou buluruz; bu durumda, “biz” diyen kişi, kalabalığın içinde, aşkııık^ sini benimser, ama bu arlık kendi hesabına bir benimseme değıiâr"-,^ nın bizatihi nesneliği içinde ve özgürlüğünü de bu nesneliğefedaeis*] topluluğu kurtarmasını ister. Yukarıda gördüğümüz gibi burada gına uğrayan aşk mazoşizme götürmektedir. Topluluğun esareıeyca ne olarak muamele edilmeyi talep ettiği durumlarda görülen budu: s ne, kalabalık içindeki insanlann çeşitli bireysel projeleri söz kona İlk, önderin ya da konuşmacının bakışıyla kalabalık olarak oıi’^nı. replika telefon yazdı ve sundu..