replika telefonlar ve islam bilgilerim87 sizlere en güzel bilgileri yazan replika telefonlar diyorki zat kendi temel kaynaklannda temelde nihaî olarak bu fa^'.r, b mediği görüşünde olduklan açıkça görülür. -Şâfi'î, ihtiyaç oirr;ad;ğ.r:ca ^işletilmemesi görüşündedir fakat o. mûslümanların dûoar olacakiar: - r-.ariVik^ zaaf, def edemeyecekleri bir felâket ve bir harple karşılaşmalar: v.s c söz konusu fasbn yeniden harekete geçirileceğini bizzat kendi kitabında a^. v j anlatmaktadır. Şâfi’i burada heılîfe Ebû Bekir in, Adi h. Hâtern e. onu kavr-u, ^ birlikte harbe katılmaya yönlendirmek için, kendi bölgesinden îopi.ay:p . diği zekât malından ona 30 deve vermesini, bu kanaatinin bir delili olaraz. ileri sürmektedir. Ancak o burada bu haberin doğruluğıj hakkında kesin bir şe. söyleyemeyeceğini de belirtir. Şu kadar var ki o, yuk,arda değinilen zekâti-müellefeye verilebileceği durumlan bu haberden bağımsız ele eılır. Bunu.n id-olmalıdır ki, görebildiğim kadanyla Şafiî eserinde bu fcLSil için “nesh'' ifaces;: kullanmamıştır. Hatta o. eserinin bir yerinde zekâtı bolüşrunurken; Mug. eÇ halinin devam ettiği sürece kişilerde bu sıfatın da devam etmiş oidcağınf. be.---eder. Şâfiî Peygamber’ce, Huneyn harbi sonrasında muellefe olarak oar riklere verilenlerin ise zekât olmayıp devletin veya doğrudan kendi hakJanrC'-verildiğini de kaydeder ki bu zaten bilinen bir şeydir^.
Hanbelî fıkhını tedvin eden ve bu mezhebin en önde gelen fakıhi oa.-Kudüme’nin kayıt ve görüşlerine bakılırsa mezhebin; müellefe hissesir.ir, edildiği görüşüne ve Kur’an ile Sünnet’in ancak gene kendi neıslan ave: sünnet) ile nesh edilebileceği genel hükmünden yola çıkarak burada re;-tabirinin kullanılışına şiddetle karşı çıktığı görülür. Bu fakih; Peygamber fatına kadar müellefe’ye ödemelerde bulunduğuna ilişkin kesin haberle: .ir e-bu kesin hükmün, bunlar sahabe dahi olseilar, hiç kimsenin görüşüşüyis "ev; edilemeyeceğini de vurgular ve; görüş (rey) bir ihtimali ifade eder, onunla .-.-p -olan ortadan kaldırılamaz, der. İbn Kudame burada ilk dönemlerin ürûû Zûhrî’nin şu açıklamasını da kaydeder;
“Ben Kitap ve Sünnet’in bu hükmü ile, müellefe hakkında sövieni’e^ r; mıyla nesh arasında bir çelişki görmü\,;orum, bu iki kaynağın gehrdiği b- ru mü nesh eden bir şey bilmiyorum; Muellefe’ye ihtiyaç duyulmaması cr r; ilişkin hükmün kaldırılmasını gerektirmez. Eğer ihtiyaç duyulmuyorsa c' ,r; bir şey verilip bağışta bulunulmaz, Ne zaman ki durumlar ihtiyaç gesre'x o zaman onlar için bu fasıl da harekete geçirilir. Aslında zekât âıerirac .-r alan bütün diğer sınıflann durumu da böyledir; mesela bazı zamar
77 Şafii, el-Umm, II, 97, 100- 101 (Lübnan 1993); Aynca bir önceki dip rakzımdaki kavT-^klu;
sınıflardan biri bulunmuyorsa bu zaman İçin onun hükmü düşer, eğer o sınıf yeniden bulunur, ortaya çıkarsa hükmü de yürürlüğe geçer".
Zührı burada kullanılan nesh tabirini, hükmün nihaî olarak kaldırılması değil de ihtiyaç görülmemesine bağlı olarak bu faslın geçici durdurulması, anlamında görmüştür ki İbn Kudâme'nin verdiği bilgiye göre ilk dönemlerin ünlü sımalarından Haşan el-Basrî de faklı bir görüş içinde değildir”^. Bu konuda Şâfii ileZuhrf’nin aynı şeyleri söyledikleri ortadadır. Şüphesiz ki en doğrusu bu yaklaşımdır. Ibn Kudâme de; Peygamber’in, zekâtı o sırada uygun gördüğü sınıflara dağıtıp bazılarına vermediğini de değişik misallerle anlatır’'\
Ahmed b. Hanbel’den yukarıdakinden farklı bir görüş de nakledilir®®. İbn Hubeyre (Ö.560 h) de ondan iki ayrı görüş nakledildiğini yazmıştır®*. Elbet bu hususta, onun mezhebinin temel kitabı olan İbn Kudâme’nin eseri esas cilın-malıdır. Ebû Hanîfe’nin Peygamber’den sonra müellefe hissenin kaldırıldığı görüşünde olduğunu kabul etsek bile onun, genel bir görüşü olarak; yıl içinde zekâtın verilip verilmeyeceği sınıfları belirleme hakkını Devlet başkanının takdirine bıraktığı da bir gerçektir®^ ki biz Peygamber uygulamasından yola çıkarak daha sonra İbn Kudâme’nin de benzer görüşe vardığını az yukarda görmüştük. Zekâbn belli sınıflara tahsis edilebileceği görüşü çerçevesinde, düşmanın gücü karşısında onun tümünün “fi-sebîlillah" faslına ayrılacağı yönündeki görüş de burada unutulmamalıdır®®.
Bütün bu fakıhleri böyle bir görüşe iten şey bilhassa Hz. Ömer'in takdiri ve halîfe olarak da nihayette, Ebû Bekir (r.a)’in ona muvafakatidir. Serahsî (Ö.483 h) ve sonra Kâsânî ve bazılarının açıkça anlattıkları şudur; Resûlüllah kendi zamanında Ebû Süfyan, 'Uyeyne, el-Akra' gibi bölgede güçlü bazı kişilere müellefe faslından bir pay verdi. Sonra onlar Ebû Bekir'e; Nebî zamanında bunu aldıklarını hatırlatıp ondan bir ödeme belgesi talep ettiler ve aldılar. Belgeyi, ilgili daireden sorumlu Hz. Ömer’e sunduklarında O; artık İslâmın güç kazandığını söyleyip bu ödemeyi yapmadı, halîfece verilen belgeyi de alıp yırttı ve;
İle onlara bildirdiğini de yine biz bu eserden öğreniyoruz''’’. Nitekim; /uhrî, Kâdi Abdu’l-Vehbâb^, İbn Kudâme ve pek çoklan, devlet başkanı ihtiyaç duydu ğunda aynı faslı harekete geçirebileceği ve bunun hiç bir şekilde lağvedilmediği görüşünü savunurlar. İbn Kudâme’ye göre, Hz. Ömer ve Osman ihtiyaç duymadıkları için bu fasıldan kimseye bir şey vermemişlerdir''’. Yukarda belirttiğimiz gibi aslında Şâfi’î de fevkalâde hallerde bunun yürürlüğe konulabileceği, görüşünü muhafaza etmiştir ve onun mezhebinden olan müfessir Fahruddîn Râzî de bu hükmün nesh edilmediğini vurgulamıştır*®.
Burada Taberî (Ö.310 h) ve daha sonraki devirlerde yaşamış bulunan İbnu’I Arabî (Ö.542 h) ve hanefî fakıhlerden Kâsdnî’nin eserlerinden şu bilgileri aktarmak uygun olacaktır.
1. Tarih, fıkıh ve tefsir alanlarında şöhrete eren Taberî iki ayrı yaklaşım olduğunu belirttikten sonra o kendi görüşünü ortaya koyarken şunları yazar:
“Allah iki gayeyi esas alarak zekât ödemeyi emretmiş bulunmaktadır. Biri; kişi olarak fakirlik ue zaruret içine düşmüş müslümanlann yardımına koşmak, diğeri; din olarak Islâmın yardımına koşmak ue onun güçlenmesine yardımcı olmaktır. Koştuğu hedeflerin gerçekleştirilmesi ue Islâmın yüceltilmesine. yardım etmektir. Burada İslâma yardım ue onu güçlendirme hedeflerine ulaşmak için müellefenin yoksul ue zengin olmasına bakılmadan ona ödeme yapılır; çünkü bu ödeme fakire yapılan ödeme sebebinde olduğu gibi şahsın ihtiyacına değil dini güçlendirme ihtiyacına dayanır. Allah yolunda cihat yapanların durumu da böyledir; onlar yoksul ue uarlıklı da olsalar onlara sauaş için ueri-lir, yoksa şahsî ihtiyaç içinde bulunmaları ue onu giderme sebebiyle uerilmez. Müellefeye, zengin dahi olsa zekât uerilirken gözetilen hedef Dinin yüksek menfaati ue onu güçlendirme isteğidir. Hz. Peygamber (s.a). kendisine fetihler nasıp olup, İslamın yayılması ue müslüman halkın güçlenmesinden sonra da o, müellefeye ödemeler yapmıştır. Durum böyle olunca, günümüzde (Tabarî’nin yaşadığı devirde) binlerinin; müslümanlann sayılarının çoğalıp artık İslâmın, kendisini savunacak yeterli gücünün bulunduğu gerekçesinden yola çıkarak; kalplerin kazanılmasına ihtiyaç kalmadığını, iddia etmesinde haklı hiç bir delil yoktur; Peygamber yukarda anlatıldığı gibi en yüksek güce eriştiğinde de bu faslı çalıştırmıştır’’^^.
Belâzurî, 267- 268 Kurtubî, Tefsir, VIII, 181 İbn Kudâme, Vl, 427 Fahruddîn el-Râzî, IV 475
Taberî, Tefsir, c. VI. cüz, X, 113 (Kahire 1407/1987)replika telefonlar yazdı..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder